Irma González-Quevedo: “Ye una pena que mio güela Eva nun pudiere lleer lo qu’escribo”

22 xunetu 10:38 2011 Imprimir

Irma González-Quevedo Pedrayes (Uviéu, 1987) fízose esti añu col premiu convocáu pol Club Xeitu de L.laciana pa testos na variedá pal.lueza del asturianu, pero nun yera la primer vegada, na so primer edición de 2009 yá lo consiguiere na so modalidá de poesía. Ye enfermera, pero la so vocación paecía inevitable con una familia de lliteratos como la so güela Eva González o’l so padre Roberto González-Quevedo. Falamos con ella del so trabayu lliterariu y del futuru qu’espera.

-Acabes de ganar un premiu na tierra de la to familia, escribiendo na variedá pal.lueza del asturianu, ¿presta siguir la tradición familiar?

-Préstame escribir n’asturianu occidental porque dende que nací tuvi en contautu con ello. Y préstame tamién contribuyir al caltenimientu d’esta lliteratura que ye mui interesante y tien pa min un aquel especial. Otramiente, siguir la tradición familiar ye importante pa min.

-Sicasí, tener unos antecedentes familiares como Eva González o’l to padre Roberto González-Quevedo, ha ser una responsabilidá estra a la hora de ponese a escribir…

-Non, cuando escribo nun pienso neses coses. Enxamás plantego qu’esa tradición familiar tenga que ser una responsabilidá.

-¿Qué-yos paeció en casa que t’iniciares tamién nel camín lliterariu?

-Home, a tola familia lóxicamente prestó-yos. Amás de presta-yos qu’escribiera, el participar nel certame de L.laciana foi pa ellos tamién mui valoratible. Pa mi ye una pena que mios güelos paternos nun pudieren lleer lo qu’escribo, especialmente mio güela Eva.

-¿Qué significó pa ti la figura de la to güela como lliterata?

-Significa muncho pa min la obra d’Eva, atopo nes sos poesíes una musicalidá y una forma estética que son estraordinaries. Préstenme tamién muncho los sos cuentos y rellatos, onde pue vese perfeutamente la forma de sentir de la xente del Altu Sil. Dempués de lleer cualquier poema o cualquier hestoria d’Eva siempre queda algo no que pensar. Cada hestoria cuenta dalgún episodiu de la so vida y son una manera de conocela meyor, anque yá nun tea.

-¿Prestaríate que-y dedicaren una Selmana de les Lletres?

-Bueno, eso nun ye una cuestión mía.

-¿Escribes siempres na variedá occidental del asturianu?

-Non, escribo tamién n’asturianu estándar. Y préstame muncho facelo ya que nací y viví siempres n’Uviéu. Amás, la otra parte de mio familia ye del conceyu de Villaviciosa y ye asturfalante dafechu.

-¿Visites davezu Palacios de Sil?, ¿qué vitalidá-y ves a la llingua asturiana nesa zona?

-Voi per ellí menos de lo que me prestaría. Guardo munches alcordances de cuando yera más neña y pasaba ellí llargues temporaes. Palacios del Sil ye mui especial pa min, un llugar únicu. En cuantes a la vitalidá de la llingua propia, ta perdiéndose cada día más, pero entovía ta viva en munchos aspeutos de la sociedá. Y, dende llueu, tien una vitalidá estraordinaria lliterariamete. Hai muncha xente qu’escribe y mui bien.

-¿Qué proyectos lliterarios tienes nestos momentos en marcha?

-Namás siguir escribiendo. Pero, la verdá, nun tengo dengún proyeutu concretu y definíu a curtiu plazu. Yá se verá.

  Categories:
Loading Facebook Comments ...