Ignaciu Llope: “El balance de la transición n’Asturies ye una catástrofe”

13 11:38 2009 Imprimir

La Fundación Belenos celebra la fin de selmana que vien el so Seminariu d’Estudios Asturianos en La Puela d’Allande, que llega yá a la so décima edición col títulu “Un llugar nel mundu. Conxusta alrodiu d’una idea d’Asturies”. Pa falar de los sos conteníos y de l’actividá de la Fundación Belenos cuntamos col escritor y miembru de la mesma, Ignaciu Llope, qu’ufre na entrevista delles opiniones sobre la situación que vive anguaño Asturies.

-Díez años lleven yá celebrando esti Seminariu, ¿cumpliéronse los oxetivos plantegaos nun entamu?

-Razonablemente sí. Porque a lo llargo d’estos diez años fuimos quien p’axuntar en La Puela a un númberu amañosu de persones interesaes y mui participatives, delles de les cuales vienen cuasi que tolos años. Amás la variedá de temes trataos ye un elementu más a valorar, asina como la calidá y solvencia de los conferenciantes. Otru aspeutu ye la bona integración cola villa y col conceyu que se foi a algamar.

-Nun contestu de crisis como esti, ¿ye’l momentu d’una conxunta pa ver qué ye lo que ye o queremos que seya Asturies, como planteguen pal títulu del Seminariu?

-Ye verdá que’l títulu del Seminariu d’esti añu ye enforma xeneral y ambiciosu. Pero en realidá trátase d’ufiertar desemayaes visiones alredor del ser hestóricu d’Asturies, de la so constitución como suxetu hestóricu y cultural. Nun ye tanto la ellaboración d’un programa pa l’aición, como la reflexón posada sobre la realidá del país.

-El Seminariu ábrese con ún de los fundadores del asturianismu modernu, García Arias, que vien a negar la transición asturiana, ¿cree qué ta xeneralizándose esta desilusión nel sistema democráticu n’Asturies?

-Yá veremos lo que’l profesor Arias diz sobre la transición, anque’l títulu de la so ponencia yá avanza daqué. Xosé Lluis García Arias ye ún de los intelectuales asturianos más importantes de los últimos años, pero que cadeció un verdaderu procesu de damnatio memoriae indignu y miserable, lo que nun dexa de ser una zuna mui asturiana, mui cainita. Lo cierto ye que’l balance de la transición n’Asturies ye una catástrofe, y non solo pola destrucción del texíu productivu tradicional, que tamién, sinon pola constitución d’un auténticu réxime clientelar y corruptu qu’enllamuerga tresversalmente la sociedá faiéndola dependiente –sociedá subsidiada, dicen dalgunos– de los conseguidores políticos, y too ello nun contestu d’erradicación identitaria y vaciáu de la participación democrática: “vusté vote, a ser posible a nosotros, y calle”. D’ehí la entente cordiale de les dos grandes fuercies polítiques nel mantenimentu del comederu.

-L’actu central, nel que participa usté, va celebrase’l domingu y plantégase como un conceyu abiertu tituláu “Asturies, un llugar nel mundu”, ¿qué llugar ye esi pa usté?

-Asturies ye esi llugar nel que’l mundu garra’l nome d’Asturies. Y eso significa que la visualización d’esti país tien unos componentes hestóricos rellacionaos cola so identidá. Amás, aquellos llugares ensin identidá tampocu nun tienen entidá. La construcción identitaria d’Asturies ye la que define’l llugar qu’ésta ocupa nel mundu.

-De la esperiencia d’otros años, ¿qué aporta’l Seminariu de la Fundación Belenos?

-Los Seminarios de Belenos son espacios de llibertá de pensamientu y d’espresión. Y eso nun llugar como Asturies onde esiste una “llei del silenciu”, na que cualisquier manifestación pública a la contra del réxime pue tener consecuencies graves pal protagonista de les mesmes, que van dende la perda del trabayu hasta la “muerte civil”. La disidencia n’Asturies castígase cola muerte civil, col asesinatu simbólicu del o la culpable. Nun hai marxe pa la llibertá real de pensamientu nun ámbitu tan aforfugante como l’asturianu nel qu’opera una suerte de policía del pensamientu a la orwelliana manera.

-¿A quién ta empobináu, ye namás pa estudiosos?

-Pa nada. Los Seminarios tan pensaos pa cualisquier persona con curiosidá ya interés por Asturies, la so cultura, la so hestoria, la so identidá.

-¿Qué esperen de la edición presente del Seminariu?

-Celebrar esta décima edición como un finxu, pues nun ye cosa fácil organizar mentantu diez años estos seminarios. Poro, dedicamoslu a un tema tan particular. Esperamos que los debates tean al altor de les ponencies, pues la calidá d’estes ta garantizada. Y por supuestu les escelencies gastronómiques de la Fonda La Nueva Allandesa, que tolos años collabora pa que los seminarios sían un ésitu. Y rematando col Filandón que toles nueites del sabadu de payares coincidente col seminariu organizamos enxuntu a “El Rapigueiru” y la XDLLA del Suroccidente.

-En cuantes a la Fundación Belenos, ¿en qué momentu s’atopa la organización?

-Nun momentu yá consolidáu y afitáu, con llinies de trabayu bien definíes y afondando n’elles. Seguimos apostando por un celtismu nel qu’Asturies defina’l so llugar na Europa atlántica y que camentamos ye una condición imprescindible pa la construcción sabia y eficaz d’esti país.

-Unu de los proyectos “estrella” de la Fundación Belenos ye la revista “Asturies, memoria encesa d’un país”. Tres más de 25 númberos, ¿queden munches coses por cuntar nel estudiu divulgación del patrimoniu etnográficu asturianu?

-Tenemos el 27 a piques de salir d’imprenta y el 28 pa entrar: esa ye la realidá; trabayu testerón y confianza nesti país anque los enzancos son y serán cada vuelta mayores. Y por supuesto que’hai coses que cuntar, y non solo les vinientes d’investigaciones nueves. Ye que tamién la manera d’encariar los estudios de la cultura tradicional asturiana tuvo, y tovía ta, enteverada de prexuicios y una suerte de non-apreciu que fai imprescindible una revisión metodolóxica de munchos d’esos materiales. Y que naide se confunda, nós apurrimos elementos, conocimientu, argumentos pa la construcción nacional d’Asturies.

-Nun planu más personal, apocayá asoleyó un poemariu “El combate melancólicu”, dempués de munchos años de silenciu poéticu, ¿prepara dalguna otra obra n’estos momentos?

-Sí. Silenciu editorial nun significa silenciu creativu. Soi de los que consideren la contención verbal una virtú, y la incontinencia editorial una fea zuna que trespasa a los llectores un llabor que ye del propiu escritor. Agora toi más centráu en dar acabu a dellos testos d’ensayu, y a recoyer artículos publicaos pa una posible segunda edición del llibru “De les coses del mundu”. Son llibros que va tiempu esperen enriba de mesa, y abúltame que yá-yos llegó’l momentu.

  Categories:
Loading Facebook Comments ...